Toen onze Szinty een auto-ongeluk kreeg en verondersteld werd dat niet te overleven, wilde Trudi er een klein hondje "voor haarzelf" bij hebben. Er bleven uiteindelijk twee rassen over: de Lancashire Heeler en de Havanezer. Nadat ik het een en ander over de Heeler gelezen had, viel mijn keus daarop.
Trudi ging naar Crufts, zag het ras en werd verliefd. Wie zou niet verliefd worden op dit schattige kleine ras? Een paar dagen later kwam ze terug met Foxthyme Miss Marpeline, roepnaam Marple. Ze was in een woord schattig! Achteraf bleek dat ze de eerste Lancashire Heeler ooit in Nederland was.
Haar eerste ontmoeting met onze kuvaszen begon met een luide krijs van Marple en wat walgende blikken van de kuvaszen. Een paar minuten later sliep ze zij aan zij met Asvany. Het was het begin van een eenzijdige onvoorwaardelijke liefde van Marple voor witte honden, en Asvany in het bijzonder.
Marple gaf ons later een nestje met Basil, Bangle en Blossom. Bangle bleef, Basil is nu in Noorwegen, Blossom zit bij familie. Helaas werd bij Marple lensluxatie (PLL) gediagnosticeerd in 2002, toen we haar lieten testen kort voordat we haar voor de tweede keer zouden laten dekken. Dat ging dus niet door. Marple is nog steeds in orde, maar haar lens kan elk ogenblik "gaan". In juni 2004 werd de diagnose bevestigd. Maar in 2009 kregen we bericht van de AHT dat Marple PLL-vrij was. Dus heeft ze waarschijnlijk een andere mutatie.
Nu, op 14-jarige leeftijd is ze nog steeds in goede conditie. Ze verliest langzamerhand wel haar overwicht op de groep, hetgeen omgekeerd inhoudt dat ze toleranter wordt. Maar ondanks de aanvallen op haar positie is ze nog wel nèt nummer 1. Hastings' dood versterkte haar positie weer. Ze accepteert Abby zeer goed, maar Abby daagt haar wel uit. Ook Lynne mag wat grondgevechten met haar aangaan, die ze goedmoedig, maar met veel kabaal, pareert..... als Lynne maar op haar rug blijft!
Marple is een charmeur. Ze weet hoe ze mensen om haar poot moet winden. Toen we haar meenamen naar officiële bijeenkomsten van de Raad van Beheer, wist ze iedereen in te palmen. Ze werd bekender dan ikzelf. Ze toont zelfvertrouwen en vrolijkheid. Daarop vormt de showring de enige uitzondering. Daar voelt ze zich onzekerder, hoewel dat de laatste tijd veel minder is geworden.
Helaas heeft Marple één vervelende heeler-eigenschap in belangrijke mate: ze kan niet delen. Een speeltje, eten, of alleen al de aanwezigheid in de kamer van wat eten kan haar erg vervelend maken, en dan was Hastings toch wel een geliefd doelwit. Ze verdedigt die dingen met haar leven, ook al zijn ze niet van haar.